«Στα 1914 και στα 1918, είδαμε πως πάρθηκαν οι ιστορικές
αποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, όχι σύμφωνα με τη 
λογική κι απ’ τους υπεύθυνους, αλλά από άτομα που τα 
κάλυπτε η σκιά, από άτομα με τον πιο αμφίβολο χαρακτήρα,
και με πολύ περιορισμένη διανοητικότητα. Κάθε μέρα 
διαπιστώνουμε ακόμα πως, στο διφορούμενο και συχνά 
εγκληματικό παιχνίδι της πολιτικής, όπου οι λαοί εμπιστεύονται, 
εύπιστα πάντα, τα παιδιά τους και το μέλλον τους, δεν 
υπερισχύουν οι άνθρωποι με τις πλατιές και ηθικές ιδέες, αλλά 
αυτοί οι επαγγελματίες παίκτες, που τους αποκαλούμε 
διπλωμάτες – αυτοί οι καλλιτέχνες με τα γρήγορα χέρια, με τα 
κούφια λόγια και με τα ψυχρά νεύρα».

Στέφαν Τσβάιχ, «Ιωσήφ Φουσέ»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
To πιο έξυπνο πράγμα και το καλύτερο για τη χώρα (και για την ίδια) που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να βρει έναν κομψό τρόπο να «προσγειώσει» το μακεδονικό που, ανοήτως και ιδιοτελώς άνοιξε, για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι αυτό θα της αποφέρει πολιτικά οφέλη.